radyo da propaganda var. beynimde casuslar var, sivillerde her yanımı sarmış. yazı bittiği yerde başlar gerçek. işte bu yüzden yazmaya çabalıyorum, şimdi. yaşatmam gereken bir radyo dünyası var. anlatmalı, konuşmalı aktarmalıyım. isterse saçma sapan olsun. bu çok önemli değil. herkes bir yol buluyor bir şekilde ya da tamamen gerçeğin hep bir adım gerisinde, kendini kandırıyor... ...ürettiğimiz medya, şimdi bizi tüketiyor. pislikten o kadar görünmez hale gelmişki, herkes kendini yalnız hissediyor. kendi gibi ya da anlayabildiği, aynı dili konuşabildiği yazarların farkına varamıyor. sonuçta tüm alternatifler bir arayış. ne arıyorsak, neyi aradığımızı biliyor muyuz ki? yollar amaç oluveriyor, farkediyor muyuz? mutlu olmak mı istiyoruz sadece? o zaman herşekilde olabiliriz aslında. kendimizi mi arıyoruz? arıyor muyuz? kaç kişi arıyor? kaç kişi ifade edemiyor, yaşamıyor, kelimelere dökebilirken ve ben kelimelerle aynı şeyleri düşündüğüm kişilere hitap edebiliyor muyum? bence kelimeler ortada buluşmuyor. buluşamıyor. onlar da çok pisli, üzerinde bir yığın toz ve gereksiz tecrübe var. yakmalı işte tüm harflari tüm kelimeleri, kalıpları, literatürü, romanları ve tüm sembolik ifadeleri. geriye ne kalır? başlangıç kalır.