bir robotdurmazuydururduruşu analizleri


günlerden sıcakları yaşıyor istanbul,
güneşe yaklaştığı için gün,
biraz daha serin yıldızların altı şimdi.
söylenecek söz olmadığından,
lirik bir masaldır radyo şimdi.
gördüklerini düşündüklerinden daha az,
düşündüklerini de alabildiğine sessizliklere yeğliyor.
esintilerin içinde bir koku hücresi...
öğrenilen medeniyette hoş bir karşılama olsa da merhaba,
her zaman aynı frekansta yapılmaz karşılama.
karşına çıkmış olan yine aynı insana.
değişim rüzgarı içinde bir su zerresi,
her seferde doluca alıp, çoğu verilmeyen nefesler...
devam etmek yok, içinde asıldığın anın.
nefes al-ver ya da aç-kapa...

siz de biliyorsunuz gerçeği,
doğru olanı yapamamak neden peki?
halbuki 0 ve 1 gibi tuttuğun...
doğru olan insanlıktır, neden peki?
robotlar sevemez mi yani?

hisler, yaşam veremez tabi...
gerçeğin arandığı anda orada olmasından mı?
yoksa gerçeği doğruya tercihlemek,
siper tutmak mı?

bir gün atarsınız kenara,
orada öylece duracak mı?
bir yıl beklersiniz kenarda,
orada öylece durmaktan mı?

devam etmek istiyor düşünce,
kendi yolunda...

izin vermek istiyor nefes,
yaşayacağın ana...

robotlar atları koşturuyor,
duymanı istiyor...